Ik kijk stiekem naar Tom…

Mensen die mij iets beter kennen weten dat ik wielerfan ben.

Wielerfan in de zin van zelf de kilometers op het asfalt verslinden, de sportieve uitdaging opzoeken en je eigen grenzen te verleggen. Ik hou daarvan, ontdekken wat je zelf in je mars hebt. Niet altijd makkelijk, maar hoe zwaarder de inspanning, hoe groter de voldoening achteraf.

Maar daarnaast ook wielerfan in de zin van de profs volgen en de wedstrijden kijken. Al kort na de winter komen de eerste kriebels, dan beginnen de voorjaarsklassiekers. Lekker rauw, door weer en wind over de kasseien beuken. Zou Niki Terpstra nog een keer voor een overwinning zorgen? Vervolgens de grote rondes, met de Tour de France als hoogtepunt. Maar uiteraard heeft ook de Giro bij mij aan populariteit gewonnen door de bijzondere prestaties van Tom Dumoulin.

Die liefde voor de Tour heeft zeker iets te maken met de spreekwoordelijke paplepel. Nog goed kan ik mij herinneren dat als scholier het etappeoverzicht van de Tour de France prominent in de woonkamer hing. Dat was de tijd van Indurain, mijn vader telde iedere dag fanatiek z’n punten voor de poul. En de TV maakte op de achtergrond overuren tijdens de uren durende uitzending van een etappe. Dikwijls waren we ook in die periode op vakantie, een prettige associatie. Radiotourflits!

In mijn studentenperiode zwakte de belangstelling niet af. In tegendeel. Na mijn kennismaking met de triathlonvereniging was ik omringd door meer wielerfans. Ik ben toen zelf de sport gaan beoefenen en heb ervaren hoe het is om die reuzencols in de Alpen zelf te bedwingen. Nog meer bewondering ontstaat dan voor de renners die niet één col fietsen, maar drie of vier. Drie weken achter elkaar. En ook in mijn studietijd maakte de TV overuren, menige herkansing voor een tentamen is voorbereid met de grimas van Ullrich op achtergrond.

Tegenwoordig moet ik zelfs opbiechten dat manlief, kort voor de start van de Giro dit jaar, ook een TV heeft geïnstalleerd op mijn kantoor. Stiekem spieken naar Tom, tijdens een drukke werkdag. Jammer van zijn knie. En helaas geen deelname aan de Tour. Toch zal mijn jeugdsentiment de aankomende weken tijdens de Tour herleven, ook zonder Tom. Tussen de koopaktes en de taxatierapporten door, vang ik een glimp op van de sterke mannen die strijden om ‘het geel’.

Maar sinds ik voor mezelf begonnen ben als makelaar is het wielrennen ook synoniem gaan staan voor iets anders. Voor ondernemen. Niks gaat namelijk vanzelf. Een berg op fietsen niet en ondernemen al helemaal niet.
Eén van mijn sportieve uitdagingen is het fietsen van de Marmotte geweest. Dit is een fietsevenement vergelijkbaar met een zware touretappe. De tocht is 174 km lang met 5000 hoogtemeters en gaat over 4 Alpencols. De finish op de top van de legendarische berg Alpe d’Huez was mijn doel, niks minder! Ontelbare uren aan training zijn hier aan voorafgegaan. Fijne trainingsuren in de zon, maar ook trainingsuren in de regen en de kou. Niet aangenaam, maar ik had een doel voor ogen, ik moest en zou het halen. Sociale activiteiten kwamen op een laag pitje te staan en ik dook vroeg m’n bed in om de volgende dag weer fit te zijn. Er moest immers weer getraind worden, niks wilde ik aan het toeval overlaten mijn doel te vol brengen. Kilometers maken dus.

De dag zelf was prachtig en misschien wel één van de mooiste uit mijn leven. Maar dat zeg ik achteraf……omdat de voldoening zo ontzettend groot is. Maar op het moment zelf was het afzien, pijn in m’n benen, pijn in m’n kont, pijn overal. Afzien, doorbijten, verstand op nul en dóór. In een traag tempo de berg op, dat duurt zoóó lang. En je staat er alleen voor, trap voor trap voor trap, metertje voor metertje. Hoe ik het gehaald heb? Door de voorbereidingen vooraf uiteraard, ik heb er alles voor gedaan, maar ook alles voor gelaten. En daarnaast een gezonde portie wilskracht, simpelweg te eigenwijs om te stoppen.

De vergelijkingen met het wielrennen helpt mij vaak in het ondernemen. Daarin heb ik ook een doel; een glimlach bij iedere klant door een succesvolle aan- of verkoop te realiseren. Ook voor dit doel zijn veel ’trainingsuren’ nodig en ook deze zijn niet altijd leuk. Als ik ’s avonds net te laat thuis ben om de kinderen nog te zien dan baal ik daarvan, of in het weekend als het werk ten koste gaat van sociale activiteiten. De werkdagen kunnen lang zijn en daarvoor wil ik fit zijn. Wederom vroeg het bed in en goed voor m’n lijf zorgen om energiek aan de werkdag te kunnen beginnen. Maar ik doe het graag, net als al die fietskilometers. Omdat ook in m’n werk de voldoening zo groot is. Ik heb het leukste beroep dat er bestaat. Met de energie die ik krijg van dankbare klanten kan ik weer sterk vooruit.

En die eigenwijze wilskracht? Dat is misschien nog wel de grootste overeenkomst, die veel verder reikt dan alleen wielrennen en ondernemen. Allesomvattend. Een levensopvatting. Waar een wil is, is een weg! Ook al is die weg niet altijd makkelijk.

Leef je droom! Op een mooi leven, een plek waar je je thuis voelt.

Groeten Vera