Liefde op het eerste gezicht


14-02-2019

Valentijnsdag… de dag waarop de liefde centraal staat.

Ooit werd ik verliefd op mijn eerste koopwoning, terwijl ik daar net een Te Koop-bord in de tuin had gezet. In deze week van Valentijn vroeg ik mezelf als mens en makelaar af… hoe ging dat ook alweer, toen ik mijn droomhuis kocht? In ieder geval geheel onverwacht en ongepland. Maar het vóelde zo goed.

De aanschaf van een woning is een grote stap. Het gaat om veel geld en het is een behoorlijk definitieve keuze. Je nieuwe thuis, dat moet toch kloppen? Dat moet meteen goed voelen, omdat het de plek gaat zijn waar je straks thuiskomt! Hoe weet je of je de goede keuze maakt? ‘Even ruilen’ is er niet bij en van tevoren proefwonen is niet gebruikelijk. Uiteraard is het slim om je goed te verdiepen in de bouwtechnische staat van de woning en de juridische aspecten… Ook de financiële mogelijkheden zijn van grote invloed op deze afweging… Veel praktische zaken dus, die komen kijken bij het kopen van een woning. Alle feitelijkheden moeten kloppen voordat je tot deze grootste aanschaf van je leven over gaat. Toch?

Als jongste bediende door de stad crossen met Te koop-borden
Maar hoe anders ging het bij het kopen van mijn eerste eigen woning! Ik was net begonnen met mijn eerste baan. In mijn stageperiode vanuit de HEAO raakte ik overtuigd van het makelaarsvak. En wat een geluk dat ik bij dat bedrijf mocht blijven en alle ruimte heb gekregen me te ontwikkelen tot makelaar. Maar… ik begon natuurlijk onderaan de ladder en dat betekende onder meer dat ik als ‘jongste bediende’ de verkoopbrochures uitprintte en met de verkoopborden door Enschede heen reed. Zie je het voor je? Ik stond nog met één been in het studentenleven en ik kan je zeggen… die gezelligheid en losbandigheid beviel mij allemaal nog wel. Ik was vooral druk met mijn sociale leven en lekker sporten. Een koopwoning? Daar had ik nog nóóit over nagedacht!

TomTom aan en gaan!
“We hebben een nieuwe woning in de verkoop en er is haast bij”, riep één van de makelaars bij terugkomst van een afspraak. “Er moet gelijk een bord in de tuin”. Mijn taak, dus direct op pad. Op dat moment kende ik Enschede nog niet zo goed. Bij het horen van een straatnaam wist ik daardoor nog niet direct om welke wijk het ging, laat staan dat ik een beeld had bij de straat of woning. Dat betekende: TomTom aan en gaan. Ik kwam ter plaatse en de omliggende straten kwamen wat rommelig op me over, maar ik weet nog dat ik bij het inslaan van de betreffende straat dacht “Hee…, maar dít is wel leuk!!”. Een wat krommende, smalle straat met klinkers en prachtige oude Lindes. Bij de woning zelf was ik helemaal verrast! Een leuke hoekwoning van een blok dat dwars op de straat ligt. Een vrije ligging, grote tuin, veel raampartijen. Wauw, wat een leuk huis! Met een beetje dubbel gevoel plaatste ik het Te koop-bord in de tuin. Ik reed terug naar kantoor, waar ik de foto van het huis als achtergrondafbeelding instelde op mijn computer.

Ik? Maar ik ga toch geen huis kopen?
De dagen erna betrapte ik mezelf erop dat ik op kantoor bij ieder telefoontje mijn oren spitste. Werd er gebeld over de Roombeekstraat? Met overmatige belangstelling vroeg ik de makelaars naar de uitkomst van de bezichtigingen, waarop vervolgens één van mijn collega’s vroeg waarom ik zelf niet ging kijken? Die vraag bracht me in verwarring. Ik? Maar ik ga toch geen huis kopen? Maar het was precies het zetje dat ik nodig had. Dat het een klein huis bleek te zijn met zo hier en daar ook wat beperkingen maakte me niks uit. Ik zag alleen al die ramen en de zon die heerlijk naar binnen scheen. Bovendien was toch alles groter dan mijn studentenkamer. Over de grootte van een bankstel of een eettafel had ik nog nooit nagedacht en toen ook niet. Dat kwam pas achteraf, nadat ik de woning had gekocht. Toen bleek het toch wel wat passen en meten. Geen vaste trap naar zolder, de wasmachine buiten in de berging, geen parkeergelegenheid op eigen grond. Nog een paar dingen die ik me pas later besefte. Maar wat maakte het uit? Ik was verliefd! Op het mooiste huis van Enschede.

Liefde voor het vak!
Precies deze emotie is wat ik zo leuk vind aan het makelaarsvak. De eeuwige balans tussen denken met je hart en voelen met je hoofd. Oftewel: ‘weten wat je doet’, je verstand gebruiken en zorgen dat je goed weet waar je mee bezig bent. Maar vooral ook je gevoel volgen! Want, wat heb je aan een woning waar alles in je perfecte plaatje past, maar het niet goed voelt? Je er je draai niet kan vinden.
Juist die balans is waar ik me met mijn team voor inzet. Mensen helpen hun nieuwe thuis te vinden. Wat past bij de ‘need to haves’ die ze op dat moment hebben? Bijvoorbeeld qua ligging, gezinssamenstelling en toekomstdromen. De praktische kant dus. Maar zeer zeker richten we ons ook op het gevoelsaspect. We weten als geen ander wat het kopen van een huis betekent. En dat een groot deel van deze afweging op emotie is gebaseerd. Vaak is een woning ‘je rijkste bezit’ en dat zit hem niet alleen in de koopsom.

En ik zelf, zou ik het achteraf anders hebben gedaan? Nee. Gevoel is een goede raadgever. En dat bleek ook hier. Want al met al heb ik 10 jaar lang met veel geluk in dat heerlijke huis gewoond.

Volg je gevoel lieve mensen.

Op een mooi leven, op een plek waar je je thuis voelt!

Vera

Oh ja, misschien vraag je je nog af hoe de onderhandelingen zijn gegaan? Klakkeloos de vraagprijs. Misschien was een aankoopmakelaar toch nog niet zo gek geweest 😉


Met liefdevolle dank aan Unsplash voor de afbeeldingen.